Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

Ανακοίνωση της ΤΡΟΪΚΑΣ για την Ημέρα Μουσείων 18.5.2017

"Ενημερώνουμε τους υπηκόους της αποικίας HELLAS πως σήμερα 18.5.2017, Διεθνή Ημέρα Μουσείων, το μουσείο της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, γνωστό και ως "Ελληνικό Κοινοβούλιο", θα παραμείνει κλειστό στο κοινό διότι όλοι οι υπάλληλοί μας είναι αποασχολημένοι με την ψήφιση του 4ου μνημονίου. Για περισσότερες πληροφορίες, απευθυνθείτε στη Φρουρά".

















18.5.2017 Άνοδος διαδηλωτών προς το μουσείο "Ελληνικό Κοινοβούλιο".

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΠΗΡΕ ΘΕΣΗ, ΜΗΝ ΕΧΕΤΕ ΚΑΜΙΑ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ, ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΡΗΜΕΝΕΣ.




















Πηγή : Κίνηση Ενεργοί Πολίτες



























Παρά τη σκόπιμη ρίψη δακρυγόνων ενάντια στην πορεία, ο συγκεντρωμένος κόσμος δεν υποχώρησε.

Πηγή : Γεώργιος Βήχας



Θα Επιστρέψουμε 

ΠΡΙΝ ΑΠ' ΟΛΑ Πέμπτη 18 Μάη ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Το μόνο που δεν μπορεί να επαναληφθεί 
είναι να εγκαταλείψουμε τη χώρα και τη ζωή μας στα χέρια των πραξικοπηματιών.


Πέμπτη 18 Μάη μένουμε στις πλατείες όλης της χώρας. 



 

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Τετάρτη 17 - Πέμπτη 18 Μάη, ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΥΝΤΑΓΜΑ. Αλλάζουμε ΤΩΡΑ την πορεία της χώρας.

















17 Μάη 2017 όλοι στη Γενική Απεργία 

Μένουμε Σύνταγμα.


18 Μάη 2017 
Όλοι στο Σύνταγμα 
Το Μνημόνιο 4 ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ 


Όλοι και όλες στο Σύνταγμα
Όλοι και όλες στις πλατείες των πόλεων της Ελλάδας
Πέμπτη 18/5 - 7 μ.μ.
Αντίσταση και Ανυπακοή στα μέτρα
όπως ορίζει το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος

Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

Ντανιέλ Γκερέν - πάνω στο φασισμό 1. Η φαιά πανούκλα

Βιωματική αφήγηση - σε μορφή ρεπορτάζ, του Ντανιέλ Γκερέν από τις δύο επισκέψεις που πραγματοποίησε στη Γερμανία, τα χρόνια 1932 και 1933.

Η περιγραφή της ανάπτυξης του ναζιστικού φαινομένου σαν απάντηση της αστικής τάξης στην καπιταλιστική κρίση, της ήττας στην αριστερά και του εκφυλισμού στις ηγεσίες των εργατικών συνδικάτων, των τάσεων της γερμανικής κοινωνίας, της στάσης της ΕΣΣΔ και της τεράστιας ευθύνης της στην επικράτηση των ναζι στη Γερμανία αλλά και τις προβλέψεις του σε μια εποχή που ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος ήδη προετοιμαζόταν. 

Τα ρεπορτάζ αυτά δημοσιεύτηκαν το 1933 στη Γαλλία, στην εφημερίδα «La Populaire». 

Ένα ντοκουμέντο οξυδερκές, διεισδυτικό όσο και επίκαιρο για τις κοινωνικές και οικονομικές ρίζες του φασισμού, το ρόλο της εργατικής γραφειοκρατίας και την απάντηση από τη σκοπιά της κοινωνικής χειραφέτησης.



Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

«Τα ψέματα των Παπανδρέου» Συνέντευξη του Αδαμάντιου Πεπελάση (16.2.2012)

Μια συνέντευξη όπου οι εκτιμήσεις του Αδαμάντιου Πεπελάση τεκμηριώνονται από τα στοιχεία που έχουμε δημοσιοποιήσει ήδη από τις 6.5.2010 για τον τρόπο με τον οποίο ο Γ. Α. Παπανδρέου μεθόδευσε την "κρίση δανεισμού" της χώρας, την άνοιξη του 2010. Διαβάστε: "Το καυτό έγγραφο που θα μπορούσε να τερματίσει την καριέρα του Γιώργου Παπανδρέου ( Άρθρο του Tyler Durden δημοσιευμένο στο zerohedge.com,στις 9/5/2010)" [1] και συνοπτικά εδώ: "Ο Παπανδρέου είναι αθώος! Το λέει κι ο Χατζηνικολάου ... Τα στοιχεία όμως που παραθέτουμε λένε άλλα." [2]

"Αλίμονο στη χώρα που διοικείται από Βενιζέλους, από ανθρώπους που είναι ασυγκράτητοι και διψούν για επιβεβαίωση και αξιώματα."
 
Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΜΟΝΟ #2 – Του Κώστα Καραβίδα και στην ιστοσελίδα του περιοδικού ΜΟΝΟ στις 16 Φεβρουαρίου 2012. Αυτή την αρχική δημοσίευση αναδημοσιεύουμε σήμερα.

Η συνέντευξη, αναδημοσιεύεται επίσης με τον τίτλο «Τα ψέματα των Παπανδρέου» για δεύτερη φορά στο δημοσιογραφικό site tvxs.gr στις 7.5.2017 με αφορμή το θάνατο του Αδαμάντιου Πεπελάση στις 6.5.2017, σε ηλικία 95 ετών.


Ολόκληρη η συνέντευξη του Αδαμάντιου Πεπελάση απο το ΜΟΝΟ #2 – Του Κώστα Καραβίδα

Την ημέρα που η Αθήνα υποδεχόταν το χιόνι, συναντήσαμε τον Αδαμάντιο Πεπελάση στο καταφύγιο του στη Φιλοθέη. Διαπρεπής οικονομολόγος, χρόνια καθηγητής σε αμερικανικά πανεπιστήμια και με μακρά θητεία στη διοίκηση τραπεζών, είχε το προνόμιο να διατελέσει συνεργάτης και φίλος όλων σχεδόν των πρωθυπουργών της Μεταπολίτευσης. Τους έζησε όλους από κοντά, τους συμβούλευσε και συγκρούστηκε μαζί τους. Ο ίδιος αρνήθηκε τη θέση του βουλευτή επικρατείας που του πρότεινε τόσο ο Κ. Καραμανλής όσο και ο στενός φίλος του, Α. Παπανδρέου. Η μαρτυρία του 90χρονου σήμερα διανοούμενου οικονομολόγου έχει διπλή σημασία. Αφενός, ξεκαθαρίζει το νέο οικονομικό και πολιτικό τοπίο που διαμορφώνεται. Αφετέρου, στο δεύτερο μέρος της κουβέντας μας, καταθέτει ενώπιον της ιστορίας, τις κρίσεις του για τις πολιτικές προσωπικότητες που σφράγισαν τη μεταπολιτευτική κακοδαιμονία μας. Ο λόγος του έχει ιδιαίτερη βαρύτητα καθώς δεν προέρχεται από έναν αριστερό διανοούμενο με την κλασική έννοια του όρου, αλλά από έναν φιλελεύθερο που βρισκόταν πολύ κοντά αλλά και τόσο μακριά από τα δώματα της εξουσίας. Η συνέντευξη ποταμός που μας παραχώρησε, σε μεγάλο βαθμό είναι απολογητική αλλά και απολογιστική. Αποδομεί εκ των έσω τον μύθο που περιέβαλλε τα πρόσωπα της νεότερης ελληνικής ιστορίας, απευθύνοντας ένα δριμύ κατηγορώ με βαρύτατους χαρακτηρισμούς στους δυο μοιραίους της οικογένειας Παπανδρέου με την οποία συνδεόταν φιλικά μέχρι λίγα χρόνια πριν. Τα ερωτήματα που θέτει είναι αμείλικτα και δεν γίνεται να μείνουν αναπάντητα. 
Εσείς δεν υπήρξατε ποτέ ένας τυπικός οικονομολόγος. Πάντα υπήρχε η διάσταση του πολιτισμού στη σκέψη και τη δράση σας. Οι άνθρωποι των καιρών μας βλέπουν ως ασυμβίβαστες αυτές τις δυο ενασχολήσεις, την οικονομία και τον πολιτισμό. Πώς συμβιβάζεται το προφίλ του οικονομολόγου με τις πολιτιστικές αγωνίες;

Νομίζω ότι αυτή η διάσταση της προσωπικότητάς μου αφενός με ζημίωσε προσωπικά, αλλά αφετέρου με βοήθησε στην κατανόηση και την ερμηνεία των κοινωνικών παραμέτρων στα οικονομικά. Οι οικονομολόγοι ποτέ δεν είχαν σχέση με τις τέχνες και τα γράμματα και όσοι είχαν τέτοιες ευαισθησίες ήταν πάντα εξαιρέσεις. Ο Κέινς, ανεξάρτητα από τη γνώμη που έχεις για την οικονομική θεωρία του, ζούσε χάριν της τέχνης. Και ο Άνταμ Σμιθ, αν τον διαβάσεις προσεκτικά, θα δεις ότι μιλάει για την αγωνία του ανθρώπου να κατανοήσει τους λόγους της ύπαρξής του. Πόσο μάλλον ο Μαρξ. Νομίζω ότι το μοντέλο του παραδοσιακού οικονομολόγου, όπως το γνωρίσαμε από τον 19ο αιώνα και που αναζητούσε τους τρόπους παραγωγής και αύξησης του πλούτου με τις λιγότερες δυνατές θυσίες, έχει τελειώσει.

Ο νέος οικονομολόγος που υπαινίσσεστε τι χαρακτηριστικά θα έχει;

Ο νέος οικονομολόγος που τώρα αναδύεται σιγά σιγά, όχι στην Ελλάδα όμως, θα πρέπει να βρει τις απαντήσεις στα θεμελιώδη ερωτήματα: Πως συμβιβάζεται η άνοδος της κοινωνικής δυσχέρειας με την αύξηση του πλούτου; Γιατί σήμερα που ο κόσμος παράγει περισσότερο υλικό πλούτο από ποτέ, τα νοσοκομεία όμως είναι γεμάτα από δυστυχισμένους ανθρώπους; Αυτό είναι το στοίχημα για τους νέους οικονομολόγους. Στην Ελλάδα είμαστε ακόμη δέσμιοι μιας πίστης στο ψεύτικο όραμα της Μεταπολίτευσης, να κάνουμε εύκολα και γρήγορα λεφτά.

Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

Από το Κεφάλαιο (Capital) στο Καπιτώλιο (Capitole). Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Πηγή : ΑΠΕ - ΜΠΕ  (http://www.amna.gr/article-pagination.php?id=154674)

Δευτέρα, 08 Μαΐου, 2017


του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου*

Οι κάμερες είναι στημένες χαμηλά. Τον δείχνουν ελαφρώς ψηλότερο από ότι είναι πραγματικά, καθώς διασχίζει, μόνος μπροστά στο Λούβρο, με υπόκρουση την Ωδή στη Χαρά, τα τελευταία βήματα στον δρόμο που τον οδήγησε, κατά την έκφραση του Ρεζίς Ντεμπρέ, "από το Κεφάλαιο στο Καπιτώλιο" - λογοπαίγνιο με τις λέξεις Capital και Capitole, αλλά και υπενθύμιση της προέλευσης του κ. Μακρόν, πρώτου Προέδρου στην ιστορία της Γαλλίας που προέρχεται από μια Τράπεζα και όχι την πιο ασήμαντη.
 
Είναι άψογος στην εμφάνιση και στο βάδισμα, μιλάει άριστα γαλλικά, το μόνο που θα μπορούσε κάποιος να του προσάψει είναι η αλαζονεία του. Είναι όμως ελάττωμα, διερωτώμαι, ή επιλογή του σκηνοθέτη, μια σοφή υπενθύμιση στον λαό της τάξης που προορίζεται, από πάντα και για πάντα, να κυβερνάει τη Γαλλία και τον κόσμο;

Η εικόνα είναι τέλεια. Αλλά δεν μπορώ να εντοπίσω πάνω της κάποιο ανθρώπινο, αυθόρμητο στοιχείο, την έκφραση ενός χαρακτήρα, ενός συναισθήματος. Μόνο στο τέλος των πανηγυρικών επιτέλους ένα γελάκι. Είναι τη στιγμή που ο νέος Πρόεδρος διαπιστώνει, κι εμείς μαζί του, ότι δεν μπορεί να τραγουδήσει με τους άλλους γύρω του τη Μασσαλιώτιδα. Προφανώς, δεν γνωρίζει τους στίχους του τραγουδιού της Γαλλικής Επανάστασης, που έγινε ο εθνικός ύμνος της χώρας του, καλώντας πάντα "στα όπλα τους Πολίτες" της.

Μπροστά στην Πυραμίδα του Λούβρου το πλήθος δεν είναι πολύ μεγάλο όσο κι αν παλεύουν οι τηλεοράσεις να ισχυριστούν το αντίθετο, έστω και χωρίς να επιμένουν. Είναι μάλλον το μικρότερο που έχει συγκεντρωθεί σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Κι αν είναι πολλοί οι Γάλλοι σήμερα που ανακουφίστηκαν με την εκλογή του Μακρόν (όπως και πολλοί που θύμωσαν και απογοητεύτηκαν), δεν υπάρχουν πολλοί που να ενθουσιάστηκαν. Αξιοσημείωτη εξαίρεση, οι δημοσιογράφοι των τηλεοράσεων, που μάλλον θεωρούν τμήμα των επαγγελματικών τους υποχρεώσεων την έκδηλη έκφραση της χαράς τους για την εκλογή του νέου Προέδρου. [1]

Το προϊόν Μακρόν στην πρώτη του παρουσίαση μπροστά στους Γάλλους, υπό τους ήχους της 9ης συμφωνίας του Μπετόβεν. (ανάλυση + video)


Η εικονική Δημοκρατία της Αγοράς προειδοποιεί την ανθρωπότητα 
για το ζοφερό μέλλον που της επιφυλάσσει.



Πηγή : Maria Denaxa

The Spectator 29/04/2017: Ο νέος Ευρωπαίος αυτοκράτορας είναι …

- Μακρόν: 20,7 εκατομμύρια ψήφοι
- Aποχή: 12 εκατομμύρια
- Λευκά – Ακυρα: 4,2 εκατομμύρια
- Μαρίν Λεπέν: 10,6 εκατομμύρια

* 1 στους 2 Γάλλους επιθυμεί συγκατοίκηση (Sofres 07/05/201)

* Το 61% των Γάλλων δεν επιθυμεί ο Μακρόν να έχει κοινοβουλευτική πλειοψηφία (Ipsos 07/05/2017)

* Figaro: Mόνο το 41% των Γάλλων επιθυμεί να δεί τον Μακρόν να
παίζει έναν σημαντικό ρόλο για την χώρα του.

Το ποσοστό αποδοχής για τον Ολαντ ήταν 61%, το 2012
56% για τον Σαρκοζί το 2007.

Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

«Γιατί εγώ, της αριστεράς, δεν θα ψήφιζα Macron για να σταματήσω την Le Pen» Συνέντευξη με τον Εμιλιάνο Μπρανκάτσο, L’Espresso, 25 Απριλίου 2017



















Πηγή και απόδοση στα ελληνικά : rproject.gr 5.5.2017


Πρωτότυπο άρθρο και τίτλος : «Perché io,di sinistra, non voterei Macron per fermare la Le Pen» L'Espresso 25.5.2017  

Το «μικρότερο κακό» είναι η αιτία του «κακού». 
Συνέντευξη με τον Εμιλιάνο Μπρανκάτσο 

Ο Εμιλιάνο Μπρανκάτσο είναι ένας από τους επιφανέστερους οικονομολόγους στην Ιταλία, αλλά συνάμα και μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της Αριστεράς στη Χερσόνησο.  Η γνώμη του, αν και σε πολλά σημεία αιρετική, έχει μεγάλη βαρύτητα για όσους επιθυμούν να κατανοήσουν πολλά φαινόμενα που συμβαίνουν τόσο στην Ιταλία όσο και στο εξωτερικό. Γι’ αυτό κι η γνώμη του για τον β’ γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών μετρά ιδιαίτερα.

Σε πρόσφατη συνέντευξή του στο περιοδικό «L’ Espresso», ο Μπρανκάτσο –εισηγητής της θεωρίας για το «ευρωπαϊκό ανταποδοτικό πρότυπο»– γι’ άλλη μία φορά ξαφνιάζει, παίρνοντας αποστάσεις από άλλους, Γάλλους, ή λοιπούς Ευρωπαίους, αριστερούς διανοητές κ.λπ., εκφράζοντας τη θέση να μην ψηφίσουν οι αριστεροί ψηφοφόροι στον β’ γύρο υπέρ του κεντρώου υποψηφίου Εμανουέλ Μακρόν για να αποφευχθεί η κατάκτηση της προεδρίας από την ακροδεξιά Μαρίν Λεπέν.

Στην ερώτηση του «Espresso» εάν πραγματικά δεν θα πήγαινε να ψηφίσει Μακρόν για να εμποδίσει την Λεπέν, ο Μπρανκάτσο απαντά καταφατικά, τονίζοντας: «Όποιος από την Αριστερά καλεί τους ψηφοφόρους να ψηφίσει βάσει της αρχής “το μη χείρον βέλτιστον”, ή του “μικρότερου κακού” δεν μοιάζει να κατανοεί πως στις συνθήκες στις οποίες βρισκόμαστε το “μικρότερο κακό” είναι η αιτία του “κακού”. Η Λεπέν κι οι επίγονοί της είναι μεν νοσηρά συμπτώματα, αλλά είναι ο Μακρόν εκείνος που αποτελεί την πολιτική νόσο της Ευρώπης. Το να επιλέξεις τον έναν για να αντιταχθείς στην άλλη αποτελεί μία αντίφαση εν όροις».

Πορεία στον Πόλεμο και οι συνέπειες για Τουρκία και Κύπρο (Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου)




















Συνέντευξη στον Λάζαρο Μαύρο, στην πρωινή ενημερωτική εκπομπή του Ράδιο Πρώτο  (28 Απριλίου 2017)

Πηγή : konstantakopoulos.gr

 

Προδημοσίευση από το νέο βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη: Οι μέρες της παράδοσης στην Τρόικα





















Πηγή : thepressproject.gr


Το ThePressProject δημοσιεύει σήμερα απόσπασμα από το νέο βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη «Adults in the Room» που θα κυκλοφορήσει την ερχόμενη εβδομάδα στην αγγλική γλώσσα*. Δύο μόλις ημέρες μετά την τηλεοπτική συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στον ΑΝΤ1, στην οποία ο πρωθυπουργός υπερασπίστηκε τη διαπραγματευτική τακτική του 2015 και διαβεβαίωσε ότι μετά την ψήφιση των νέων μέτρων θα ξεκινήσει και η συζήτηση για το χρέος, το απόσπασμα που δημοσιεύουμε σήμερα παρουσιάζει μια εντελώς διαφορετική εικόνα.


Το συγκεκριμένο μέρος, που βρίσκεται προς το τέλος του βιβλίου, στο 15ο κεφάλαιο, φέρει τον μεσότιτλο «Αντίστροφη μέτρηση για την παράδοση» και αφορά συσκέψεις της πολιτικής ομάδας διαπραγμάτευσης που έλαβαν χώρα τον Μάιο του 2015. Σε αυτό το απόσπασμα ο Γιάνης Βαρουφάκης παρουσιάζει έναν πρωθυπουργό σε κατάθλιψη που έχει παραδοθεί στην στρατηγική της Τρόικας, την οποία φέρεται να εκφράζουν οι Σαγιάς, Παππάς, Δραγασάκης και Χουλιαράκης. 

Το συγκεκριμένο κεφάλαιο ξεκινάει με την ιστορία του διορισμού της Έλενας Παναρίτη στο ΔΝΤ (τμήμα που δεν συμπεριλάβαμε στη σημερινή δημοσίευση) και στο «άδειασμα» του Βαρουφάκη ο οποίος είχε στείλει δύο φορές επιστολή διορισμού της στο Ταμείο, την δεύτερη μετά από συλλογική απόφαση επιτροπής αποτελούμενης από τον Γιάννη Δραγασάκη (ψήφισε λευκό), τους Γιώργο Σταθάκη και Γιάνη Βαρουφάκη (που υποστήριξαν τον διορισμό της) και τον Ευκλείδη Τσακαλώτο (που ψήφισε αρνητικά). Σύμφωνα με τα όσα γράφει ο Βαρουφάκης, εκείνες τις ημέρες ο Σπύρος Σαγιάς, τότε Γενικός Γραμματέας της Κυβέρνησης, έδειχνε να κυριαρχεί στις συσκέψεις του Μαΐου του 2015 και μαζί με τον Χουλιαράκη και την υποστήριξη του Δραγασάκη να προτείνουν την παράδοση της κυβέρνησης στην λογική της Τρόικας. 

Ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζεται εντελώς καταβεβλημένος, αδύναμος να συγκρουστεί με την ομάδα των «μνημονιακών» του συμβούλων και σε κάποιες περιπτώσεις εντελώς χειραγωγήσιμος από την Τρόικα «Εσωτερικού» και «Εξωτερικού».

Ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης στην ΕΡΤ3 - 28.4.2017


















Πηγή : ERT3Social


Δευτέρα, 1 Μαΐου 2017

Η ψυχολογία του ναζισμού, Έριχ Φρομ

Αναδημοσιεύουμε και τα Τρία Μέρη από : eagainst.com

Μέρος Πρώτο

[…] Εξετάζοντας την ψυχολογία του ναζισμού πρέπει πρώτα να θεωρήσουμε σαν εισαγωγή το θέμα της δυνατότητας εφαρμογής των ψυχολογικών παραγόντων στην κατανόηση του ναζισμού. Κατά την επιστήμη και ακόμη περισσότερο κατά την εκλαϊκευτική εξέταση του ναζισμού προβάλλονται συνήθως δύο αντίθετες απόψεις: σύμφωνα με την πρώτη, η ψυχολογία δεν είναι ικανή να εξηγήσει ένα οικονομικό και πολιτικό φαινόμενο όπως ο φασισμός και σύμφωνα με τη δεύτερη, ο φασισμός αποτελεί σήμερα πέρα για πέρα ψυχολογικό πρόβλημα.

Η πρώτη άποψη θεωρεί το ναζισμό είτε σαν αποτέλεσμα ενός αποκλειστικά οικονομικού δυναμισμού –των επεκτατικών τάσεων του γερμανικού ιμπεριαλισμού- είτε σαν ουσιαστικά πολιτικό φαινόμενο –της κατάκτησης του κρατικού μηχανισμού από ένα πολιτικό κόμμα υποστηριζόμενο από τους βιομηχάνους και τους Γιούνγκερς. Με δύο λόγια, η νίκη του ναζισμού θεωρείται σαν αποτέλεσμα της εξαπάτησης και του εκβιασμού της πλειοψηφίας του πληθυσμού από μια μειοψηφία.

Η δεύτερη άποψη, εξάλλου, υποστηρίζει πως ο ναζισμός μπορεί να εξηγηθεί μόνο με βάση την ψυχολογία ή μάλλον με βάση την ψυχοπαθολογία. Θεωρούν το Χίτλερ σαν τρελό ή σα «νευρωτικό» και τους οπαδούς του επίσης τρελούς και πνευματικά ανισόρροπους. Σύμφωνα με την εξήγηση αυτή, όπως την παρουσιάζει ο Λ.Μάμφορντ, οι αληθινές πηγές του φασισμού πρέπιε να αναζητηθούν «στην ανθρώπινη ψυχή και όχι στην οικονομία». Και συνεχίζει: «Στην ακαταμάχητη έπαρση, την ευχαρίστηση της ωμότητας, τη νευρωτική αποσύνθεση – σε όλα αυτά βρίσκεται η εξήγηση του φασισμού και όχι στη συνθήκη των Βερσαλλιών ή την ανικανότητα της γερμανικής δημοκρατίας.»

Κατά τη γνώμη μας, καμία απ΄αυτές τις εξηγήσεις που τονίζουν τους πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες και αποκλείουν τους ψυχολογικούς –ή αντίστροφα- είναι ορθή. Ο ναζισμός είναι ένα ψυχολογικό πρόβλημα, αλλά οι ψυχολογικοί παράγοντες αυτοί καθαυτοί θα πρέπει να θεωρείται πως διαμορφώθηκαν από κοινωνικοοικονομικούς παράγοντες. Ο ναζισμός είναι οικονομικό και πολιτικό πρόβλημα, αλλά η εξάπλωσή του σ΄έναν ολόκληρο λαό θα πρέπει να γίνει κατανοητή πάνω σε ψυχολογική βάση. Αυτό που μας ενδιαφέρει στο κεφάλαιο αυτό είναι η ψυχολογική αυτή άποψη του ναζισμού, η ανθρώπινη βάση του. Το θέμα αυτό προβάλλει δύο προβλήματα: τη διαμόρφωση χαρακτήρα των ανθρώπων εκείνων προς τους οποίους απευθυνόταν και τα ψυχολογικά χαρακτηριστικά της ιδεολογίας που τον κατέστησε ένα τόσο αποτελεσματικό όργανο σχετικά με τους ίδιους αυτούς ανθρώπους.

Θεωρώντας την ψυχολογική βάση της επιτυχίας του ναζισμού, θα πρέπει να κάνουμε, πριν  ακόμη ξεκινήσουμε, τον εξής διαφορισμό: ένα μέρος του πληθυσμού υποτάχθηκε στο ναζιστικό καθεστώς χωρίς μεγάλη αντίσταση, αλλά και χωρίς να γίνουν οι άνθρωποι αυτοί θαυμαστές της ναζιστικής ιδεολογίας και πολιτικής πρακτικής. Ένα άλλο μέρος ένοιωσε να έλκεται ισχυρά από τη νέα ιδεολογία και αφοσιώθηκε με φανατισμό στους κήρυκές της. Την πρώτη ομάδα αποτελούσε κατά κύριο λόγο η εργατική τάξη και η φιλελεύθερη και καθολική αστική τάξη. Παρά την εξαίρετη οργάνωση, ιδιαίτερα της εργατικής τάξης, οι ομάδες αυτές, μολονότι τηρούσαν συνέχεια εχθρική στάση απέναντι στο ναζισμό από την εμφάνισή του μέχρι το 1933, δεν πρόβαλαν την εσωτερική αντίσταση που θα ανέμενε κανείς σαν αποτέλεσμα των πολιτικών τους πεποιθήσεων. Η θέλησή τους να αντισταθούν κατέρρευσε γρήγορα και από τότε πολύ λίγο ενόχλησαν το καθεστώς (εκτός φυσικά μιας μικρής μειοψηφίας, που αγωνίστηκε ηρωικά κατά του ναζισμού ολ΄αυτά τα χρόνοα).

Ψυχολογικά, αυτή η προθυμία υποταγής στο ναζιστικό καθεστώς φαίνεται πως οφειλόταν κατά κύριο λόγο σε μια κατάσταση εσωτερικής κόπωσης και μοιρολατρίας, η οποία, όπως θα δείξουμε στο επόμενο κεφάλαιο, αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα της εποχής μμας, ακόμη και στις δημοκρατικές χώρες. Στη Γερμανία υπήρχε μια ακόμη συνθήκη που αφορούσε την εργατική τάξη αυτής της χώρας: η ήττα που είχε υποστεί μετά τις πρώτες νίκες της επανάστασης του 1918. Η εργατική τάξη είχε εισέλθει στη μεταπολεμική περίοδο με πολλές ελπίδες πραγματοποίησης του σοσιαλισμού ή τουλάχιστο θετικής ανόδου της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής της θέσης.

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Νόαμ Τσόμσκι: Κίνδυνος πυρηνικού πολέμου από τον Τραμπ

























Πηγή : avgi.gr  23 Απριλίου 2017

Η μονομερής επίθεση από τις Ηνωμένες Πολιτείες στη Συρία και στο Αφγανιστάν σχεδιάστηκαν λεπτομερώς από τη νέα κυβέρνηση, που δεν ενδιαφέρεται για το έγκλημα παραβίασης όλων των κανόνων του διεθνούς δικαίου. Για να κάνει στην κοινή γνώμη μια παράσταση, ένα σόου, μια και της υποσχέθηκε ότι θα είναι «Πρώτα η Αμερική».

Του Νόαμ Τσόμσκι*

«Για πρώτη φορά στην ανθρώπινη Ιστορία ζούμε μια πάρα πολύ επικίνδυνη κατάσταση που απειλεί την ίδια την επιβίωση του ανθρώπινου είδους. Μιλώ για την τερατώδη ικανότητα του να σκοτώσουν, την οποία έχουν σήμερα από την πλευρά τους Ηνωμένες Πολιτείες. Χάρη στο πρόγραμμα που ξεκίνησε από την κυβέρνηση Ομπάμα και τώρα κατέληξε στα χέρια του Τραμπ, για τον τεχνολογικό εκσυγχρονισμό του πυρηνικού οπλοστασίου, που έχει φτάσει ως αποτρεπτικός παράγοντας σε πολύ πιο υψηλά επίπεδα από το ρωσικό πυρηνικό οπλοστάσιο. Τα περιθώρια έχουν λειανθεί σε τέτοιο σημείο, που δεν μπορεί να αποκλειστεί μια πυρηνική καταστροφή».

Με αυτούς τους δραματικούς όρους ανοίγει η συνέντευξη που ο Νόαμ Τσόμσκι παραχώρησε στην εφημερίδα “Il Manifesto” μετά τη μονομερή στρατιωτική επίθεση στη Συρία με 59 πυραύλους Τόμαχοκ και την επιδρομή στο Αφγανιστάν με τη ρίψη της «μητέρας όλων των σούπερ βομβών - ΜΟΑΒ», την αποκαλούμενη «Μαργαρίτα Υπερκόφτη», που τελειοποιήθηκε τεχνολογικά από το Πεντάγωνο και την είχε χρησιμοποιήσει ήδη το 1991 στο Ιράκ. Μετά την απειλή για στρατιωτικά αντίποινα εξαιτίας της έντασης με τη Βόρεια Κορέα και ενώ ο Τραμπ προχωρούσε στην ανακοίνωση της «έρευνας για να εξακριβωθεί εάν η Τεχεράνη έχει συμμορφωθεί και κατανοήσει το περιεχόμενο» [των ενεργειών του], παρόλο που ήταν «επιφυλακτικός, γιατί έχει συνείδηση των κινδύνων» εξαιτίας της συμφωνίας για την πολιτική πυρηνική ενέργεια που υπέγραψε με το Ιράν ο Ομπάμα.

* Ποια είναι η στρατηγική και τα κίνητρα των νέων στρατιωτικών επιθέσεων στη Συρία και στο Αφγανιστάν;